Twee uur, dat is het aantal uur dat mensen afgelopen zomer per dag buiten hun cel mochten besteden. Hun rechten werden aan de kant geschoven door een personeelstekort, waarschijnlijk omdat een groot deel van het personeel op vakantie was.

Deze zomer werd het Meldpunt door mensen in vreemdelingendetentie gebeld dat zij 22 uur per dag in hun cel werden opgesloten. Namens verschillende ingeslotenen heeft het Meldpunt hierover klachten ingediend. Helaas hebben wij dit vaker gezien, ook in andere zomers werd er een rooster gemaakt waarin mensen in vreemdelingendetentie slechts enkele uren buiten hun cel mochten.

In het gebruikelijke rooster gaan de celdeuren open om ongeveer 08:00 uur in de ochtend tot 12:00 uur en van 13:00 uur tot ongeveer 16:45 uur. Hoewel het ook regelmatig voorkomt dat de celdeuren eerder dicht gaan of later open, om allerlei verschillende redenen. Het sluiten van de deur is een klap in het gezicht voor mensen in vreemdelingendetentie, die onder het gebruikelijke beleid al zeer beperkte toegang hebben tot de buitenlucht en het zien van andere mensen. Wat DJI het ‘dagprogramma’ noemt, bestaat voornamelijk uit tijd doorbrengen op een kale gehorige gang zonder daglicht of frisse lucht, of gebruik maken van een gedeelde keuken met 60 mensen, waar dus niet altijd ruimte is om te koken.

Het afnemen van mensen hun bewegingsvrijheid is dehumaniserend. Een van de mensen met wie het Meldpunt contact heeft, beschrijft bijvoorbeeld dat hij zich hierdoor “als een hond behandeld” voelt, omdat hij telkens voor lange tijd wordt opgesloten in zijn cel. Daarnaast gaf dezelfde man aan dat hij nog maar een keer in de twee weken naar de Imam kon, in plaats van elke vrijdag. Ook dit was een gevolg van het personeelstekort in de zomer.

Personeelstekort is niet veroorzaakt door de mensen achter de celdeur. Toch zijn zij degenen die de gevolgen ervan dragen. Wanneer personeelstekorten bovendien terugkeren, dringt zich de vraag op hoe tijdelijk zulke beperkingen werkelijk nog zijn.

Twee uur buiten de cel. 22 uur erbinnen. En de volgende dag begint hetzelfde opnieuw. Een situatie die niet alleen buitengewoon zwaar is, maar ook niet te rechtvaardigen is.