“Ik hou van Nederland,” zegt een meneer F. tegen een medewerker aan de telefoon, terwijl dit zijn 2e keer in het detentiesysteem is. Hij zit inmiddels alweer sinds augustus 2025 in detentie en is moe van de situatie. Hij vertelt over de vermoeidheid die hij voelt door het verblijf in het detentiecentrum. De omstandigheden zijn slecht, hij weet niet hoe lang hij er nog moet zitten en hij is angstig dat hij uitgezet kan worden.

Toch, als ik hem vraag waarom hij Nederland niet zou verlaten, geeft hij aan dat hij houdt van Nederland. De mensen, de cultuur, het land, et cetera. Hij heeft hier een leven opgebouwd met vrienden en spreekt de taal. Hij zegt dat hij niet uitgezet kan worden, omdat hij hier al zo lang verblijft. Deze man is een Nederlander dat voel je als je met hem spreekt. Het enige wat hij mist is papieren.

Dit tekent een knelpunt waar veel ongedocumenteerden in de Nederlandse samenleving tegenaan lopen. Aan de ene kant leeft het gevoel van liefde voor het land en de mensen, terwijl er aan de andere kant een keihard systeem is dat hen zo snel mogelijk weg wil hebben. Soms is het enige wat iemand mist om thuis te mogen zijn, een stukje papier.