Sinds een paar maanden loop ik stage bij Meldpunt Vreemdelingendetentie. Mensen die in vreemdelingendetentie vastzitten, kunnen ons bellen voor hulp. Op mijn eerste dag bij het Meldpunt komt er een vraag binnen van iemand die thuis in Algerije een zwangere vriendin heeft: of we de echo’s per post naar hem kunnen opsturen. Ik print ze uit, als onzichtbare tussenpersoon, en stop ze in een envelop.

Later die week bezoek ik een jongen. Hij wordt binnengebracht door drie bewakers, de bewaker had me al gezegd dat hij door meer mensen zou worden begeleid omdat hij in de isolatiecel zit, ik schrik als ik hem zie, hij is zo klein, tenger, mijn leeftijd precies. Waar zijn de drie bewakers voor nodig. Hij wordt achter glas geplaatst, met de deur tussen ons in op slot. Elke dag, zegt hij, voelt als een maand. Hij zit al tien dagen in de isolatiecel. Je weet niet hoe het is, zegt hij, mijn hoofd staat in brand. Elke dag voelt eeuwig, eeuwig.

De Nederlandse staat pakt mensen hun tijd af. Zo. Daar heb ik het gezegd. Een advocaat die ik aan de lijn heb zegt dat hij al zeker weet dat ze zijn client niet zullen uitzetten, vanwege het land van herkomst. Maar waarom laten ze hem dan niet vrij, vraag ik. De DTenV moet direct iemand vrij laten als er geen kans blijkt op terugkeer. Tja, zegt de advocaat, dat is gewoon een beetje uitroken.

Een groot deel van de mensen in vreemdelingendetentie wordt uiteindelijk niet uitgezet, maar vrijgelaten. Vaak horen ze dat pas op de dag zelf: hier zijn je spullen, een dagkaart in de hand, veel succes. Om vijf uur staan ze buiten. Sommigen hebben al een jaar vastgezeten, geen contacten in Nederland en geen idee waar ze heen moeten, of geen tijd gehad om dat te regelen. Anderen kennen de weg, die zijn al twintig jaar in Nederland en gaan in en uit detentie. De onzekerheid is voor iedereen hetzelfde: elke dag weet je niet of je blijft, wordt vrijgelaten of uitgezet. Dagen rijgen aan elkaar, en op het laatst slaap je alleen nog meer, vertelt een voormalig gedetineerde.

Straks mag Nederland, in plaats van de maximale 18 maanden nu, mensen maar liefst 30 maanden vasthouden. Dan is het kindje twee jaar oud, kan lopen, praten, en heeft ie zijn vader nog nooit gezien.

Het AD heeft over de ontsnapping gepubliceerd, dat valt hier te lezen.